De Blauwtand-rups

De Blauwtandrups is een uiterst modern beestje, en toch is het de reïncarnatie van een uitgestorven vlindersoort: het Duingentiaanblauwtje. In in 1975 vloog de laatste maar nu kun je via nullen (0) en eentjes (1) voeren, (niet te verwarren met “eendjes voeren”). Voer je ´m, dan komt de rups langs gekropen voor iedereen die zijn Blue Tooth op “ontvangen” heeft staan in het Vondelpark of Flevopark.

Na zijn Phoenixiaanse wederopstanding is de rups hongerig en zieltogend. Maar het redden van een diersoort was nog nooit zo leuk, inspirerend, interactief, egobevestigend en gratis. Je stuurt via je mobiele telefoon een foto of filmpje naar de rups en een dag later zie je het beest op www.rups3.nl smullen van jouw, hoogstpersoonlijke voer. Hij slokt met zijn apenkop jouw egofoto met die grote zonnebril op en – oerknal – daar draagt hij warempel jouw eigen bril of T-shirt met capuchon. De Blauwtandrups is wat ie eet. Voer je ´m een egel, dan krijgt hij stekels. Stuur je een vakantiefilmpje van hoge bergen, dan stort ie in een ravijn. En een trillende Chiwawa verteert de rups tot een vervaarlijke pitbullneushoornachtige. Zo verandert de rups – een animatie van Charlotte van Otterloo - elke dag.

Jochem Tames bedacht deze virtuele kunst. Hij toucheerde 5 000 Euro van de stadsdelen Zeeburg en Oud-Zuid. Zijn kunstenaarshonorarium? Nee, het dekt slechts zijn technische kosten.
Via digitale middelen verandert het klassieke concept van locatie en kunstobject van fysiek, tastbaar en zichtbaar naar virtueel. De kunstzinnige rups kruipt zó de eenentwintigste eeuw in, waar interactieve creativiteit als een inspirerende vlinder rondfladdert.

© Annemarieke Weber
www.vindhek.com en www.weberschrijft.nl